28 Years Later รีวิว | ซอมบี้เวอร์ชันโลกที่คนชินแล้ว ผสมดิสโทเปียและ coming-of-age

28 Years Later เอาจริง ๆ ไม่ได้มาแค่ซอมบี้ครับ แต่ขนทั้งดิสโทเปีย ปรัชญา และความ coming-of-age มาเต็ม ๆ

รีบูตเป็นไตรภาค

เรื่องนี้เหมือนรีบูตจักรวาลจาก 28 Days Later และ 28 Weeks Later — ไม่ต้องเคยดูภาคก่อนก็เข้าใจได้ เพราะเปลี่ยนโทนใหม่หมด แถมวางไว้เป็นหนังไตรภาค แปลว่าเราจะได้อยู่ในโลกสุดโหดนี้กันอีกยาว

ตัวเอกภาคนี้คือ "สไปกี้" เด็กชายวัย 12 ที่ทั้งน่ารักทั้งแกร่ง เกิดและโตมาในโลกที่ซอมบี้เป็นเรื่องปกติ ทุกคนเลยมีทักษะเอาตัวรอดขั้นเทพ (ผ่านมา 28 ปีแล้วนี่เนอะ) — น้องสไปกี้น่ารักจนใจละลายเลยครับ

บรรยากาศดิสโทเปียจัด

ภาพสวย โลเคชั่นเจ๋ง แอบมีฉากประหลาด ๆ ที่ทำให้คิดว่า "เอ๊ะ นี่ฉันดูหนังซอมบี้อยู่จริง ๆ ใช่มั้ย" — นึกถึง Love & Monsters เวอร์ชันที่จริงจังกว่า

ครึ่งแรกสนุกมาก เดินเรื่องไว มีทั้งลุ้นทั้งฮา แต่ครึ่งหลังแอบเนือย เหมือนหนังพักหายใจเตรียมปูทางภาคต่อ แล้วฉากจบก็ทำเอา "ห๊ะ! อีหยังวะ" ไปเลย (ไม่มี end-credit นะครับ บอกไว้ก่อน)

น่าดูไหม

ใครหวังบู๊ซอมบี้มันส์ ๆ ทุก 5 นาทีอาจผิดหวังนิด แต่ถ้าเป็นสายที่ชอบโลกพัง ๆ แบบ The Last of Us หรือ A Quiet Place น่าจะ enjoy ได้ครับ หนังมีทั้งแอ็คชั่น ปรัชญา และโมเมนต์เติบโตของตัวละครแบบอบอุ่นใจ เข้าฉายตั้งแต่ 19 มิถุนายน 2568 ขอพลังบวกจงอยู่กับคุณ แล้วพบกันใหม่ สวัสดีครับ